گرچه در طور شریعت همه مأمورانیملیک در غور حقیقت همه ما میرانیم

هست امیدی که بناگاه بمقصود رسیمکه درین راه نرنجیم و نمی رنجانیم

گرچه راه خطرست این و توکل کردیممرکب جان بسرکوی بلا می رانیم

ناصحا، در شب و در روز دعا می گوییمتا بری از سر ما سایه، که ما مستانیم

موج توفان ز دلم خاست، چه سازم؟ چه کنم؟که درین موج بلا غرقه این توفانیم

هست امیدی که بفریاد رسی این جان راآن زمانی که ز هجران تو اندر مانیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گفت دلدار که: قاسم، منگر جای دگرهمه ماییم، اگر درد، اگر درمانیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets