سامان عیش نیست درین دار پر فتنساقی، بیار باده مستان ذوالمنن

عشقست مونس دل و جان هر کجا که هستدر وقت جان سپردن و در گور و در کفن

صافی کشان صاف درین ره مطرفندما و شرابخانه و ساقی و درد دن

آن ساعتی که پیر مغان درد می کشدبا او جنس صاف حرامست دم زدن

دل طالب وصال تو پنهان و آشکارجان عاشق جمال تو در سر و در علن

همراه عشق باش، که آب حیات اوستهمراز عشق شو، که مشاریست مؤتمن

چندان شراب ریخت که مست ابد شدیمبا دوست فارغیم ز اوصاف ما و من

نومید کل مباش، گر آن یار دلفریبدر وعده وصال کند ذکر لا و لن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. با قاسمی حکایت حیرت ز حد گذشتکان ماه دلفروز در آمد در انجمن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love