ای دل، اگر تو عاشقی، با عاشقان هم‌خانه شوواندر میان عاشقان از عاشقی فرزانه شو

گر بر کف جا می‌نهد، گر گوش می‌دارد به توچون آن کند، رو باده خور، چون این کند، دردانه شو

منمای خود را با کسان، هم با کسان هم ناکسانچون گنج بی‌پایان شوی، اندر دل ویرانه شو

دایم خطاب آید ترا از بارگاه کبریا:گر عشق می‌باید ترا، در کوی ما دیوانه شو

ای دل بیا، گر عاشقی، گر عاشقی و صادقیور باده می‌باید ترا، رو جانب میخانه شو

صد بار گفتم: ای حرون، گه از برون گاه از دروندر پیش شمع روی ما، گر عاشقی پروانه شو

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، چه می‌گویی سُخُن، از سِرِّ عشق «مَن لَدُن»؟گر آشنای او شدی، از خویشتن بیگانه شو

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love