کسی که شیوه حکمت گرفت گوی ربودبه حکمتست حکایت،نه کار سعی و جهود

برسم مردم عاقل زبان نگه می دارکه غافلان حسودند و منکران جحود

ز پیر دهقان بشنو،که نیک می گوید:کسی که تخم نکو کاشت تخم بد ندرود

جهانیان به جهان آب خضر می جویندو لیک قسمت آن کس شود که روزی بود

مرا که بودن و نابود هر دو یکسانستچه حاصلست ز افسانهای کور و کبود؟

ز چه روی لطف دلم را بخود پناهی دهبجاه و حرمت رندان عاقبت محمود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هزار جان و دل قاسمی فدای تو بادکه آفتاب یقینی و شاهد و مشهود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wisdom and advice