«یحبه و یحبونم » چنین فرمود:که انعقاد محبت ز جانب ما بود

مگر در آینه جان جمال خود را دیداز آن سبب که همو شاهدست و هم مشهود

بلی حیات ازل داد داد موجوداتکه مبتدای وجودست و منتهای و دود

شرابخانه عشقست این جهان و دروهزار نعره مستان، هزار بیت و سرود

ز عکس حب ازل عشق ما هویدا شدجمال عشق ز یک رو هزار روی نمود

محبت از تو و جان از تو دین و دل از توتویی که بخت بلندی و طالع مسعود

بوهم راه مرو، خویشتن نکو بشناسکه نیم حبه نیرزد حبیب ناموجود

غلام همت آن خاطرم، که در ره عشقکمینه جرعه جامش هزار دریا بود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بیا، که قاسم بیچاره باد پیما شدبعذر آنکه همه عمر باد می پیمود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love