می کشد آن حبیب فرزانهچشم را سرمه، زلف را شانه

می رود در فضای ملک وجود«اینما کان » و «حیث ما کانه »

مست و طناز و سرفراز و ملیحهر کرا دید داد پیمانه

گر نه از جام اوست مستی جانچیست این نعرهای مستانه؟

زاهدان را صوامع و تسبیحعاشقان را شراب و می خانه

بهوای تو دایم این دل مستگاه شمعست و گاه پروانه

قوت هرکس بقدر همت اوستطفل را شیر و مرغ را دانه

سخن از دوست گو، ز غیر مگویبگذر از قصهای افسانه

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر نقاب از جمال برداردقاسمی جان دهد بشکرانه

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love