تا گرد ماه‌، سنبل مشکین نهاده‌ایبس داغ‌ها که بر دل مسکین نهاده‌ای

بر عارض تو زلف سمن سا چه حکمت است؟یعنی به‌جنب فاتحه آمین نهاده‌ای

از بهر غارت دل و دین شکستگانبر سیم تر کلاله زرین نهاده‌ای

کحلی‌ست نوربخش خیال جمال تودر پرده‌های چشم خدا‌بین نهاده‌ای

جان‌ها حیات یافت ز حسن کلام تودر زیر لب چه شیوه شیرین نهاده‌ای

آن جان نازنین تو بر روی دل‌فروزطغرای مشک بر گل و نسرین نهاده‌ای

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فریاد جان قاسمی از آسمان گذشتزین جورها که پیشه و آیین نهاده‌ای

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love