میسرت نشود عاشقی و مستوریبوصل راه نیابی، بوصف مغروری

اگرچه قبله شهری، ازین حدیث ملافکه این سخن ز تو دورست و تو ازین دوری

بعشق راه نیابی، بگنج و مال و منالاگر بگنج فریدون و جاه فغفوری

چو آفتاب رخ یار در جهان پیداستولیک سد عظیمست علت کوری

رسید نعمت و عشرت، رسید دولت و جاهکه: میخورید عزیزان ولی بدستوری

مرا بقرب جناب تو آشنایی دهبجان دوست، که آشفته ام ز مهجوری

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بیار ساقی جانها، که قاسمی تشنه استشراب ناب «انا الحق » ز جام منصوری

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love