من قبله بدل کردم، تا کی بود این کوری؟جویای لقا گشتم، تا چند ز مهجوری؟

گویند که: نتوان دید آن یار گرامی راآری نتوان دیدن تا غافل و مغروری

ای بحر چنین ساکن، دلها ز تو شد ایمنصد موج بلا خیزد آن لحظه که در شوری

در عشق زبون گردی، انباز جنون گردیگر قیصر و خاقانی، گر خسرو و فغفوری

ای عشق، عجایب ها در وصف تو می دانمهم نایی و هم نایی، طنبوری و طنبوری

گفتم: ز چه مستی تو؟ گفتا: ز چه می پرسی؟از باده منصوری، نی از می انگوری

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، همه دولتها در وصلت آن یارستدر ماتم جاویدی، گر غافل ازین سوری

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love