غرق آن بحر محیطست دل شیداییغرق آن بحر چنان شو،که ازو برنایی

طبل پنهان مزن،ای دوست، دگر زیر گلیمکه کلیمی و ملک سای و فلک فرسایی

تا دل از زنگ هوی پاک نگردد هرگزنتوان گفت که: چون آینه روشن رایی

ز کحا میرسی،ای یار،چنین شنگ و لطیف؟بکجا میروی،ای دوست،بدین زیبایی؟

تو پس پرده و دلها همه غرقند بخونپرده بردار، که خورشید جهان آرایی

روی آن یار بهر حال عیانست، ببیننقد را باش چرا در گرو فردایی؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم ازجام می عشق حیات جان یافتزاهدا، باده بکش،باد چه می پیمایی؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love