چو زنان،مباش قانع،ز جهان برنگ و بوییبزن، ای پسر، چو مردان، قدمی بجست و جویی

که جهان شراب خانه است و درو شراب کهنهبکش این شراب کهنه، تو بهر زمان، بنویی

من ازین خمار مستی نه چنان شدم که هرگزبخودم بود مجالی،بخدا،بهیچ رویی

همه آب خواره بینی، که ز ما کنند مستیاگر آب خواره سازند ز خاک ما سبویی

نرسد بهو، هرآنکو که ز انقیاد خود رانکند فدای چوگان، بهوای هو چو گویی

همه آبروی زاهد بر خلق باد باشدکه ز خاک آستانش نرسد بآبرویی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کم زهد گیر، قاسم، که ازین شراب خانهبه مشام جان زاهد نرسیده است بویی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern