Köksünü üfüqə söykəyən baharƏlinə gah fırça, gah qələm aldı.Önündə düz, dərə ağ-ağ varaqlarŞirin bir duyğuyla xəyala daldı...

Düzülü kəhrizlər – mürəkkəbqabı,Kahalı qayalar – qələmdanıdır.Lal-dinməz dağlardır dözümü, tabı.Oynayan şimşəksə həyəcanıdır.

Günəşdən almışdır öz ilhamını,Odlayır könlünü vüsal həsrəti,Deyir heyran qoya gərək hamınıBu təzə namənin sözü, söhbəti.

Güneydən başladı ilk misraları,Hərflər töküldü: novruz, bənövşə,Sonra da sünbüllər qızılı, sarı...Bir əmək nəğməsi yazıldı döşə.

Düzlərə lalədən nöqtələr qoydu,Zirvədən adlayıb quzeyə keçdi.Xınalı daşların köksünü oydu,Fırçası al-əlvan rəngləri seçdi.

Bir xalı rəsm etdi: “Yusif-Züleyxa”,Bayılda nəşeylə hər yamac, hər dik.Qaldıq bu lövhəyə biz baxa-baxa,Eşqə, sədaqətə alqışlar dedik!

Qələmi külüngdü – bəndləri sökdü,Mürəkkəbi seltək axdı bağlara,Pozulmaz naxışlar, incilər tökdüBuzlu lövhələri o, qıra-qıra.

Mahnı bəstələdi, nota köçürtdü,Verdi ifasını şeyda bülbülə,Bir yanda dərdləşən Arazdı, Kürdü,Bir yanda uğunub gedən şəlalə.

Baharın xəttilə yazıldı təzəQışdan düşüb qalan neçə ağ varaq.Gətirib bəxş etdi bu namə bizəNeçə bol nemətdən, ağ gündən soraq.

Açıb məktubunu oxuduq, Bahar,Açıldı qəlbimiz dost töhfəsindən.Yolunu hələ də çox gözləyən var,Qoyma onları da intizarda sən!..

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring