Neyin əfsanəsi
Ağlama ney, ağlama ney,Ürəyimi dağlama, ney.Sirdaşınam, söylə mənə,Kim yamanlıq etmiş sənə?Hey sızıltı, nalə, fəğan...Güləcəksən bəs nə zaman?!Ney dilləndi: – Soruşma gəl,Həm pis, həm də yaxşı əməl“Töhfəsidir” insanların.
Xoş çağıydı ilk baharın,Yarpağım göy, qamətim düz,Süslənirdim gecə-gündüz,Məskənimdi çay kənarı,Sirdaşımdı çöl quşları...Bilməz idim qayğı, fikir,
Qüssə nədir, nalə nədir.Nəşəliydim... Zalım çobanQamətimi görən zamanYaxınlaşıb dedi: “ƏhsənBu camala! Nə dilbərsən!Yetər, gördün neçə bahar;İndi mənə ol nəğməkar...”Qamətimə bıçaq çaldı,Yurd-yuvamdan ayrı saldı.Əllərində döndüm neyə,Qaldım vətən deyə-deyə.
O zamandan ağlayıram,Ürəkləri dağlayıram.Nə son verirəm məlala,Nə çatıram bir vüsala.Axır, axır nəfəsimdənSızıltıyla: “Vətən, vətən!..”
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/qasim-qasimzade-neyin-efsanesi
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Homeland
Dil açanda ilk dəfə ana söyləyərik biz,"Ana dili" adlanır bizim ilk dərsliyimiz.
Kor olduGözün baxa-baxa, qızın kor oldu,Dərdin nə böyükdü, ay anam mənim!
BakıParıl-parıl parıldayır küçələrÖtən bulud səpələyib yağışı.
Dağlardan dağlara danışın...Dağlardan dağlara danışın ancaq,Düzənlik nə bilir dağ deyilən nə...