تا خزان آورد روی خویش سوی باغ و راغ
تا خزان آورد روی خویش سوی باغ و راغابر یک ساعت نجست از تعبیه کردن فراغ
از لب دریا برآمد بامدادان خیل ابرو آسمان از وی شود پر خیل گردو دود و داغ
سرخ شد در کوه از پس لاله چید منقار کبکسم آهو سبز شد از بس گرازان شد براغ
از فروغ لاله و کل می شود رنگین دو چشماز شمیم بان و سنبل می شود مشکین دماغ
تا سحرگه بشکند در بوستان نرکس خمارلاله از ژاله بود چونان که پر از می ایاغ
برق هر ساعت بتابد همچو داغ تافتهآب ریزد از سحاب اندر میان دشت و باغ
تا حواصل عرض کرده طوطی و طاووس کوهکهربا کرده بعرض بسد و پیروزه باغ
بلبل از بستان گریخت از گلستان گلبرگ ریختجای این نارنگ بستد جای آن بگرفت زاغ
طرف بستان گشت پر قندیل زرین از ترنجگر ز نرگس بود بر روی زمین سیمین چراغ
تا نثار زر بشاخ سرو سر زی زاغ کرد؟چون برآمد ماه روی رایت خسرو ز باغ
خسرو پیروزگر بو نصر مملان آنکه نیستاز سخا و جود او را از دگر شغلی فراغ
دست و جودش ابر و باران است و آز خلق خویدتیغ و تیزش نار سوزان است و جسم خصم تاغ
هست دولت خاتم جاه وجلالش را نکینهست نصرت مرکب قدر و کمالش را جناغ
شیر را ماند بروز جنگ و خصم اوست میشباز را ماند بگاه رزم و دشمن چون کلاغ
مر ولی را قامت از مهرش فرازان چون چنارمر عدو را سینه از کینش گدازان چون کناغ
روشن از برق حسامش چرخ همچون صدر بازدشت از گرد سپاهش تیره همچون پشت ماغ
مهتری با بذل و جود او نیامد در جهانخسروی با عدل و داد او ندارد کس سراغ
سروری گر سرو قامت پیش بنده اش خم نکردپیچد اندر گرد اندامش اجل همچون فشاغ
تا بدشت اندر بروید لاله با داغ درونهمچو لاله دشمنش را باد دل پردرد و داغ
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/qatran-qeside-101
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Nature and spring
Ey dil, rəva deyil ki mən əğyarə yalvarım,Sən rəhnümalıq eylə, gedim yarə yalvarım.
İndiMüxənnət zamana, beymürvətə fələk.Qoymadı mətləbim, bir aləm indi,
GözlərinGülzar Xotəndir dövreyi-zülfün,Çərayə durubdur ahu gözlərin,
NuxaTərif edim Nuxa yerin yerləri gülşən kimidir,Söyləyib danışmağı hər biri bir can kimidir,