اگر بخواهد جانم بجای دل جانانبجان جانان گر زو دریغ دارم جان

اگر نه جانان از جان عزیزتر بودینسوختی دل و جان از جدائی جانان

زیان و سود من از هجر و وصل جانانستسزاست گر بخرم وصل او بسود و زیان

جهان نخواهم بی او بجان نگردم ازوکه او عزیزتر است از هزار جان جهان

در فراق ببندد چو او گشاد کمرشود گشاده در هجر چون ببست میان

بلای صبر منست او بعنبر و شمشادشفای جان منست او بشکر و مرجان

بقد سرو روانست و روی ماه تمامبروی ماه تمامست و قد سرو روان

دهانش چون صدف بسدین پر از لؤلؤچو او حدیث کند در بباردش ز دهان

کسی که در لب و دندان او نگاه کندز غم شود لب زیرینش خسته از دندان

سخنش غالیه بویست و زلف غالیه رنگدهانش تنگتر است از دهان غالیه دان

بروی اوست مرا طبع شاد و روشن چشمبوصل اوست مرا تن جوان و تازه روان

چو او حدیث کند باغ پر زغالیه بینچو زلف شانه کند باغ پر ز عنبر و بان

خوش است عیش من از روی و موی و دو لب اوچو عیش خلق خوش از دولت ملک جستان

خدایگان شرف الدین سر ملوک زمینمیان بخدمت او بسته مهتران زمان

عطای او نشناسد که چون بود تأخیرکلام او نشناسد که چون بود بهتان

ستوده نام و ستوده خوی و ستوده خردز دوده رای و زدوده دل و زدوده سنان

قلمش قلعه گشایست و تیغ شاه شکنزبانش لؤلؤ بار است و دست درافشان

ز دشمنان بستاند جهان بتیغ و قلمبدوستان بسپارد جهان بدست و زبان

سخای او برساند سر تو سوی سماحدیث او برهاند تن تو از حدنان

گر آزمون را پیغمبری کند دعویبدست و تیغ نماید بهر کسی برهان

بدستش اندر برهان عیسی مریمبه تیغش اندر اعجاز موسی عمران

ز عمر نوح نبی بیش باد عمر ملککه هست گیتی یکسر بعمر او عمران

چنو ندانم میر رحیم در عالمچنو ندانم شاه کریم در دوران

بجود بی عوضست و بفضل بی بدل استاگر نداری باور ببینش دست و زبان

کدام نیکی ناکرده در تنش گردونکدام زینت ناداده در برش یزدان

چرا نباشد زینت که میر شمس الدینسپهبدیست ولایت ستان و دشمن ران

ابوالمعانی عالی نژاد و عالی رایکه هست فخر امیران و زینت ایوان

بمردمی و بمردی براستی و خردقرین او ننماید فلک بصدا قران

بمردمی تو جز او را یکی بیار خبربراستی تو جز او را یکی بیار نشان

بسال خرد و لیکن بقدر و رای بزرگبعقل پیر ولیکن بروزگار جوان

همیشه باد دلش شاد و خرم و سرسبزعدوش بادا غمگین و خسته و پژمان

موالیش همه بادند با نشاط قرینمعادیش همه گردند با ملال قران

همیشه تا که عیان نیست باخبر همسرهمیشه تا نبود با یقین همال گمان

گمان بود شهی مدعی و او چو یقینخبر بود مهی غیر از او و او چو عیان

فراز تخت بود دوستدار او پیدابزیر خاک بود بدسگال او پنهان

بود مخالف او دائما نوان و نژندبود معادی او دائما نژند و نوان

Əgər könül yerinə canı istəsə canan,Qəsəm onun canına, etmərəm müzayiqə can!

Deyilsə candan əzizraq cahanda cananım,Nə üçün ayrılıq etmiş də könlünü giryan?

Fəraqı, vəsli olubdur mənim xeyir, zərərim,Yolunda daim onun hey çəkərəm ah, fəğan.

Cahanı, canı mən onsuz təsəvvür etməyirəm,Yanımda hər ikisindən əzizdir canan!

Tutiyadır gözümə ənbər ilə şümşadı,Mərcanı ney şəkəri, dərdimə olmuş dərman.

Boyu ki sərvi-rəvandır, üzü ki bədri-tamam,Yaraşar olsa yeri asiman, sərvistan.

Sədəfdir ağzı, iki cərgə dürr ilə doludur,Dilə gəlib danışanda yağar dürr ağzından.

Ləbinə, dişlərinə hər kimin sataşsa gözü,Ləbini bəlkə kəsər dişləri heyranlıqdan.

Sözü ki mişk qoxar, zülfü mişk, ənbərdir,Kiçikdir ağzı onun mişkdan boğazından!

Üzüylə könlüm olar şad, gözlərim rövşən,Yetəndə vəslinə yarın könül tapar təzə can.

O ağzın açsa, dolar bağ mişk-ənbərlə,Əgər saçın darasa, ətrə qərq olar bu cahan.

Üzü, saçı, dodağı eyşimə verir rövnəq,Necə ki, xəlqi edir şadiman Məlik Cəstan!

O şah dinə şərəfdir, məliklərin böyüyü,Bütün böyüklər onun xidmətindədir hər an.

Onun atası hələ bilməyir nədir təxir,Onun sözü hələ ki görməmiş, nədir böhtan!

Gözəl ad ilə, gözəl xasiyət, zövq idrak,Ağıl, kamal ona miras qalıb ata-babadan!

Qələmi bürcü tutar, şah yıxar qılıncı onun,Dili mirvari səpəndir, əliysə inci saçan!

Alar qılınc-qələmiylə cahanı düşməndən,Əli, diliylə edər dostlara cahan ehsan.

Səxavətiylə sənin ərşə yüksəlir başın,Onun sözüylə canın qurtular da qovğadan.

Əgər deyərsə ki, peyğəmbərəm zəmanədə mən,Əli, qılıncı olar iddiasına bürhan!

Əlində möcüzü var Məryəm oğlu İsanın,Qılıncı, möcüzəsi eyni Musiyi-İmran!

Uzun ola Məlikin ömrü Nuhun ömründən,Cahanı etmiş onun ömrü böylə şad, abadan.

Cahanda görməmişəm bunca rəhmdil bir əmir,Kərəmdə misli olan şah yetirməmiş dövran.

Səxavətində də, fəzlində də əvəzsizdir,İnanmasan, əlini sıx, dilini dinlə, inan!

O yaxşılıq hanı ki, qoymamış fələk canına?O xoş sifət hanı ki, verməmiş ona Yəzdan?

Məgər deyilmi bu zinət ki, Mir Şəmsəddin,Zəfərlə, düşməni sərkərdə tək edir heyran?

Əbül-Məali, o alinəsəb və alirəy,Əmirlər ülvisi, ondan bəzək tapır eyvan.

Adamsevərlik, igidlik, ağıl və düzlükdə –Keçər yüz əsr, fələk mislini verməz də nişan!

Cahanı gəzsən, inan, olmayacaq misli, tayı,Var ondan özgə məgər dadlı, duzlu, düz danışan?

Kiçiksə yaşda, böyükdür məqamı, şəni onun,Ağılda qos-qocaman, dövlət işlərində cavan!

Həmişə könlü şən olsun, başı uca, özü şad,Qəm ilə, qüssə ilə düşməni çürütsün can!

Həmişə dostları olsun sevinc ilə xəndan!Həmişə düşməni olsun məlal ilə nalan!

Həmişə birgə zühur etməyir əyanla xəbər,Həmişə eyni səmər verməyir yəqinlə güman.

Yəqindir şahlıq ona, iddiasına yaraşan,Xəyaldır özgəsinə təxtü tac, onunçün əyan!

Məqamı dostlarının taxt olsun izzətlə,Kim istəməz onu, tapsın qara qəbirdə məkan!

Həmişə bədxahının naləsi göyə qalxsın!Ona kim əyri baxarsa, gözünə damsın qan!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love