باد فروردین به گیتی در کند هر شب سفراوفتاده است از سفر کردنش بر گیتی ظفر

بوستان شد چون بهار چینیان از رنگ و بوکوه چون یاقوت و چون پیروزه سرو غاتفر

بلبل اندر گلستان هر ساعتی دارد نفیروز نفیرش در گلستان گل همی نازد به فر

آن شقایق همچو در منقار طوطی مانده قاروان گل دو روی چون بر زر سوده معصفر

ابر تاری در میان او عیان گشته درخشچون سپاه زنگ تیغ آهیخته گرد تتر

باغ و راغ از بوی گوناگون و نقش گونه‌گوناین به سان تبت است و آن به سان شوشتر

نرگس اندر بوستان ماند به دست لعبتانساعد از مینا و انگشتان ز سیم و کف ز زر

عاریت دارند گویی چون برآرد باد جوشآبگیر از باز سینه گلبن از طاووس پر

بر کنار جوی بر سبزی بنفشه جای جایچون فشانده بر پرند سبز عمدا نیل تر

عرض کرده در با یاقوت و لؤلؤ باغ و راغعرض کرده سیم با مرجان و مینا کوه و در

همچو روی او میان از ابر رنگین شد چمنهمچو موی زنکیان از باد پرچین شد شمر

خویشتن را باغ چون جنت بیاراید همیتا شه پیروز گر در وی کند رامش مگر

دادگر بونصر جستان خسرو گیتی‌ستانکز همه کس برگزیدش کردگار دادگر

گر سخا نازد به دریا اوست دریای سخاور هنر نازد به گردون اوست گردون هنر

از پی خواهنده و مهمان همیشه دارد اوهم نهاده خوان دولت هم گشاده دست و در

او ولایت را نگهبان است و مردم را مدارکز پی مردم گهر بخشد به کردار مدر

حله با کینش شود بر دشمنان همچون خسکزهر با مهرش شود بر دوستان همچون شکر

در خیال آب جود او هزاران گونه خیردر شرار آتش جنگش هزاران گونه شر

عمر از او اسپری و ملک از او خالی مبادزآن که هست از آفت آفاق مردم را سپر

تا بود عالم در او ناید دگر مثلش پدیدعالمی باید دگر تا چون امیر آرد دگر

علم افلاطون بود با نعمت قارون بوددر حدیث مختصرش و در سخای ماحضر

چون سخن گوید به پیش دوست و دشمن باشد اودوستان را نوش بهر و دشمنان را نیشتر

او به رادی بی‌قرین است و به مردی بی‌نظیرخسرو نیکو‌فعال است و شه فرخ‌نظر

هرکه با وی سر ندارد راست دل یکتا به مهرکام دل کم گردد او را و جهانش آید به سر

عمر بدخواهان سپردن زو نه بس کاری بودخسروی را کش بود چون میر شمس الدین پسر

بوالمعالی شاه عالی همت و عالی مکاناز همه شاهان برآورده به بزم و رزم سر

مدحت او خوان همیشه تا غنی گردی ز مالطلعت او بین همیشه تا جوان گردی ز سر

آنکه خوش نایدش دیدن طلعت او باد کوروآن که نتواند شنیدن مدحت او باد کر

مجلس میمون او خالی مباد از مدح‌خوانخانهٔ بدخواه او خالی مباد از مویه‌گر

آنچه بخشد سیم زر و در رومی و قصبهر دمی نارد به عمری کان کوه و بوم و بر

گاه رادی آز کاه و گاه کین دشمن‌شکارلفظ او شکرشکن شمشیر او لشکر شکر

آن هنر دیدند از او مردان میدان روز جنگکز ملک محمود خیل خانیان اندر کتر

نیست مال و ملک عالم را به نزد او محلنیست گیتی را و خلقش را به نزد او خطر

خشم او بادی‌ست کو را رنج و غم باشد نسیمجود او ابری‌ست کو را گنج و کان باشد مطر

در خلاف اوست بیم و در رضای او امیددر عنان او قضا و در سنان او قدر

دست گوهربار او در بزم باشد آزبرخشت آتش‌بار او در رزم باشد دار‌در

گر کند شادی شب تاری پدید آرد ز روزور کند رادی ز گل باری پدید آرد دگر

ای امیری آفرین فخر ملوک و شمس دینافریده ایزدت با فره و فرهنگ و فر

پار و هم پیرار کردی نیکی از هر گونه‌ایاز کریمی کردی‌ام امسال نیکی بیشتر

چون سرایم پر ز دینار و درم کردی به جودمن کنم گیتی به مدح تو پر از در و گهر

تا گمان بر دل نیارد چون یقین هرگز نشانتا خبر بر دل نیارد چون عیان هرگز اثر

عمر تو بادا یقین و عمر بدخواهت گمانملک تو بادا عیان و ملک بدخواهت خبر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring