Ömrümün sonu gələ qəzada, – istəmirəm,Bu ölüm yox, zülümdü, cəzadı, istəmirəm!Gərək qapını döyə elçiləri son anın,Ola öz ölümünü qarşılamaq imkanın.Xofuyla, qorxusuyla biləsən kimdi, nədi,Əzrayıl bizim üçün nə belə divanədi?..Oturub yol üstündə söz deyib, kəlmə kəsəkSonra da arxasınca haqq evinə tələsək...

Nə dənizdə, nə göydə, gəlsin torpağın üstə,Yarpaqların səsini eşidim son nəfəsdə.Görüm ki, başım üstə yenə ucadı dağlar,Bir kənd yolu xəbərsiz, xatirəmi soraqlarO qızıl qayadandı üstümə dikilən daş,Gizli göz yaşı axır ürəyə yavaş-yavaş...

Gələ, fürsət gəzmədən, vaxtında, kişi kimi,Ölümə əl uzadam, növbəti işim kimi!..

Yanvar, 1992

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Death