از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماندچشم بلبل در پی آن طره دستار ماند

روی حرف طوطیان هر چند با آیینه استدید تا آیینه ات را طوطی از گفتار ماند

می سراید زاغ خط او به آواز بلندکز گلستانش همین خار سر دیوار ماند

پنجه دشمن گریبان مرا از بخت بدنوبت دامن گرفتن چون رسید از کار ماند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring