ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شدلب پرشکوه گردد چون صدف خالی ز گوهر شد

کند اقبال دنیا سخت، دلهای ملایم رانمی گیرد به خود نقش نگین چون موم عنبر شد

سبکسیرست دولت، پایداری برنمی تابدازان ظلمت ز آب زندگی رزق سکندر شد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets