کاکل او درهم است از شورش سودای خویشاز پریشانی ندارد زلف او پروای خویش

نشأه مستی ز عمر جاودانی خوشترستخضر و آب زندگانی، ما و ته مینای خویش

در میان هر دو موزون آشنایی معنوی استسرو تا بالای او را دید جست از جای خویش!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets