لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ

از جبین صورت دیوار آتش می چکددر چنین بزمی چرا اندیشد از مردن چراغ؟

خضر دلسوزی نمی بینم درین صحرا، مگرگرم رفتاری فروزد پیش پای من چراغ

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring