خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش رابه دست بوسه دهم خاک آستانش را

حدیثی از گل رخسار او که می گوید؟که همچو غنچه پر از زر کنم دهانش را

گلی که نیست به فرمان او، چو نافرمانبرآورم ز پس سر برون زبانش را

شهید باده چو خواهید جان نو یابدبه چوب تاک بسوزید استخوانش را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern