هرکه اینجا ز جگر آه ندامت نکشدنفس صاف ز دل صبح قیامت نکشد

هرکه خواهد که گرانسنگ بود میزانشبه که امروز سر از سنگ ملامت نکشد

تا ازان یار سفر کرده نگیرد خبریاشک ما پای به دامان اقامت نکشد

نفس سوخته عشق ز پا ننشیندتا گلاب از گل خورشید قیامت نکشد

سایه عشق گران است، عجب نیست اگرسرو در زیر پر فاخته قامت نکشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کرده ام خنده به ارباب ملامت صائباره چون بر سر من سین سلامت نکشد؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love