خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داریفریاد ازان چشم سیاهی که تو داری

در حمله اول ز جهان گرد برآرداز خال و خط و زلف، سپاهی که تو داری

هر چند گلی نیست به خوش چشمی نرگسدر خواب ندیده است نگاهی که تو داری

گر در دهن تیغ درآیی ظفر از توستاز دست دعا پشت و پناهی که تو داری

مهر تو محال است جهانگیر نگردداز سبزه خط مهر گیاهی که تو داری

آهو نتواند ز سر تیر تو جستندل چون جهد از تیر نگاهی که تو داری؟

برقی است که ابرش ز سیه خانه لیلی استدر زلف سیه روی چو ماهی که تو داری

با خودشکنی، داعیه سرکشی و نازمی بارد ازان طرف کلاهی که تو داری

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب کمی از گلشن فردوس ندارددر عالم معنی سر راهی که تو داری

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring