یار راه شِکوه‌اَم از چین ابرو بسته استپیش این سیلاب آتش را به یک مو بسته است

می‌زند بسیار راه دین و دل چون رهزنانپرده‌ای کز شرم، آن عیار بر رو بسته است

نیست لیلی غافل از احوال دور افتادگانگرد مجنون حلقه‌ها از چشم آهو بسته است

وقت تصویر دهان یار، نقاش ازلاز میان نازک او خامهٔ مو بسته است

بوسه‌ها بر دست خود داده است معمار ازلتا به اقبال بلند آن طاق ابرو بسته است

می‌زند طول امل از سادگی نقشی بر آبورنه آب زندگانی را که در جو بسته است؟

پلهٔ تن نیست جای لنگر جان عزیزدل عبث بر صحبت یوسف ترازو بسته است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از اندیشه ملک سلیمان فارغ استهرکه دل در چین زلف آن پریرو بسته است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love