آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافتاین قدر کوه گران بر سینه هامون برنتافت

راز عشق از پرده دل عاقبت بیرون فتادخانه تنگ حباب اسباب جیحون برنتافت

بخیه ام بر روی کار افتاد از انکار عشقشاهراه ساده لوحی نعل وارون برنتافت

ذره ناچیز ما بر گردن همت گرفتبار سنگین امانت را که گردون برنتافت

غیرت فرهاد زور آورد و بر گردن گرفتدستگاه حسن شیرین را که گلگون برنتافت

کوه و صحرا خون غرق از لاله سیراب کردبارشان و شوکت فرهاد و مجنون برنتافت

صورت شیرین نگردد در نظرها چون سبک؟کوه تمکین ترا میزان گردون برنتافت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر که چون صائب ز عشق لایزالی مست شدمنت کیف از شراب و بنگ و افیون برنتافت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern