چو با تست مقصود، هرجا که هستیگرش باز دانی ز هجران برستی

درین جست و جو دور رفتی وگر نیچو خود را بدانی ازین جو بجستی

ز تحصیل عرفان محصل همین شدکه: حاصل تویی زین بلندی و پستی

ازان منتظم شد بتو نظم عالمکه شد بیت لطفی ز دیوان هستی

زهی!ساقی جان، که از لطف و احسانز بد مستی ما سر خم نبستی

ز جام خدا باده ناب بستانکه این می پرستی به از خود پرستی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بده یک دو جام دگر قاسمی راکه وقت خمارست و پایان مستی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern