با یاد خدا باش به هر جای که هستیبی یار نگویم به تو هشیار، که مستی

در صومعه رفتی به صفا، وقت تو خوش باد!زنهار! که در صومعه خود را نپرستی

آخر چه فتادت که درین راه خطرناکجامی نچشیدی و دو صد جام شکستی؟

ای دوست، بگو راست که احوال تو چونست؟در مکتب شادی ز چه رو در عبسستی؟

باری چه رسیدت، که درین غایت مقصودعشاق رسیدند و تو در بار نشستی؟

مرغان همه بر ذِروه کُهسار رسیدنداحوال تو چون شد که میان قفسستی؟

ای محتسب، آخر دل ما بیش میازارتو محتسب راه نه، میر عسستی

در بادیه هجر بماندم شب تاریکفریاد رس ای دوست، که فریاد رسستی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم همه در حال تو حیران شده، تا کیدر نعره و آشوب به سان جرسستی؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern