بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفتبرگ عیش پنج روزم را به دامان کرد و رفت

آه دود تلخکامان کار خود را می کندزلف پندارد مرا خاطر پریشان کرد و رفت

ذره ای از آفتاب عشق در آفاق نیستاین شرر را کوهکن در سنگ پنهان کرد و رفت

وقت آن کان ملاحت خوش که از یک نوشخندداغهای سینه ما را نمکدان کرد و رفت

هر که زین دریای پر آشوب سر زد چون حبابتاج و تخت خویش را تسلیم طوفان کرد و رفت

پاس لشکر داشتن از خسروان زیبنده استاین نصیحت مور در کار سلیمان کرد و رفت

هر که بیرون آمد از دارالامان نیستیچون شرر در اوج هستی یک دو جولان کرد و رفت

روزگار خوش عنانی خوش که چون سیل بهارکعبه گر سنگ رهش گردید، ویران کرد و رفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر که صائب از حریم نیستی آمد برونبر سر خشت عناصر یک دو جولان کرد و رفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love