می‌توان در زلفِ او دیدن دلِ بی‌تاب راپرده‌‌پوشی چون کند شب گوهرِ شب‌تاب را

غیرتِ طاقِ دلاویزِ خمِ ابروی اوهمچو ناخن می‌خراشد سینهٔ محراب را

دیدهٔ حسرت عنانِ عمر نتواند گرفتهیچ دامی مانع از جولان نگردد آب را

چون عنان‌داری کنم دل را، که چشمِ شوخِ اوشهپرِ پرواز می‌گردد دل‌ِ بی‌‌تاب را

در لباسِ عاریت چون ابر آرامش مجوبرق زیرِ پوست باشد جامهٔ سنجاب را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خاکیان را بحرِ رحمت می‌کند روشنگریموجهٔ دریاست صیقل، ظلمتِ سیلاب را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love