شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست

از لطافت، سخنی چند که در دل داریمی توان خواند ز لبهای خموشی که تراست

خواب را شوخی چشم تو رم آهو کردچه کند باده گلرنگ به هوشی که تراست؟

صرف خمیازه آغوش شود اوقاتشهر که را چشم فتد بر بر و دوشی که تراست

ای بسا روز عزیزان که سیه خواهد کرداز خط و زلف، رخ غالیه پوشی که تراست

سبزه تربتش از آب گهر سبز شودهر که چشم آب دهد از در گوشی که تراست

چه بهشتی است که ایمان به گرو می گیرداز فقیران، نگه باده فروشی که تراست

طرف دعوی صائب مشو ای بلبل مستکه دو هفته است همین جوش و خروشی که تراست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست ممکن که ترا پخته نسازد صائبچون می تلخ درین میکده جوشی که تراست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love