بی طراوت نشود سرو جوانی که تراستدر شکر خواب بهارست خزانی که تراست

برنیاید به زبان با تو کس از خوش سخنانمی کند قطع سخن تیغ زبانی که تراست

گل چسان چهره شود با تو، که یاقوت بودسنگداغ از رخ چون لاله ستانی که تراست

چین ز ابروی گرهگیر تو خط هم نگشودکار شمشیر کند موی میانی که تراست

ادب عشق مگر مانع جرأت گرددورنه پر بوسه فریب است دهانی که تراست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تشنه فکر تو صائب جگری نیست که نیستتا به جوی که رود آب روانی که تراست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love