بند و زندان گرامی گهران از جاه استیوسف ما به عزیزی چو رسد در چاه است

راستان از سخن خویش نگردند به تیغشمع تا کشته شدن با همه کس همراه است

هر قدر جامه او بر قد سروست درازجامه سرو سهی بر قد او کوتاه است

به چه امید کسی از وطن آید بیرون؟منزل اول یوسف چو درین ره چاه است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خال شبرنگ بر آن گوشه ابرو صائبعارفان را به نظر نقطه بسم الله است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love