از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشدمستی طاوس کم از عیب پیش پا نشد

تلخکامان جان شیرین را به رغبت می دهندخون می هرگز و بال گردن مینا نشد

تا کف دریا نگردید استخوان سوده امگریه شبخیز را صبح اثر پیدا نشد

بود دایم فارغ از دنیا دل آزاده اماین صدف را کام تلخ از شورش دریا نشد

در لباس لفظ، معنی خودنمایی می کندعشق پنهان بود تا مجنون ما پیدا نشد

فارغ از کوه غم دنیاست جان بردبارقاف را پهلو کبود از سایه عنقا نشد

گریه مستانه نگشود از رگ جانم گرهتاک را در گریه کردن عقده از دل وا نشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بخیه پردازست چاک سینه ما همچو صبحورنه صائب کوتهی از سوزن عیسی نشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets