آن که در جام خضر آب بقا ریخته استبه لب تشنه ما زهر فنا ریخته است

ما نه امروز کبابیم، که معمار ازلرنگ افلاک ز خاکستر ما ریخته است

طفلی و سنگ و گهر در نظرت یکسان استتو چه دانی که درین خاک چها ریخته است!

نیست پرواز به بال دگران شیوه منورنه در سایه من بال هما ریخته است

خاک را دست به افسردن این آتش نیستخون عشاق عیان است کجا ریخته است

ما نه آنیم که بر برگ بلرزیم چو بیدبارها دامن گل از کف ما ریخته است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از چشمه آیینه کجا گیرد آب؟آن که در شوره زمین آب بقا ریخته است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring