بس که مژگان تو بر دیده روشن زده استپرده دیده من کاغذ سوزن زده است

خون گل بند ز خاکستر بلبل نشوددشنه ناله که بر سینه گلشن زده است؟

هر طرف می نگرم برق بلا جلوه گرستآتش خوی ترا باز که دامن زده است؟

قسم سنگ ملامت به سر سخت من استداغ تا سکه سودا به سر من زده است

تا تو ای مور به تاراج کمر می بندیخویش را برق سبکسیر به خرمن زده است

شرری کرده جدا بهر دل من اولهر که در روی زمین سنگ به آهن زده است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مشکل از صبح قیامت به خود آیم صائبکه ره هوش من آن نرگس پر فن زده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring