آتشم در جگر از چهره گلرنگ زده استلب لعلش به کبابم نمک سنگ زده است

شیشه ام می شکند در جگر از حرف درشتباز تا دشمن دل سخت چه بر سنگ زده است

صیقل جام به فریاد دل ما نرسیدکه به دود جگر این آینه را زنگ زده است؟

نافه را مغز شد از عطسه پریشان امروزکه دگر دست در آن طره شبرنگ زده است؟

سینه ای پهن تر از دشت قیامت دارمداغ در پهلوی هم، خیمه چرا تنگ زده است؟

دهن غنچه تصویر، تبسم زده شدبر لب ماست که صد قفل، دل تنگ زده است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. همه دنبال هوس همسفر برق شدندصائب ماست که بر پای طلب سنگ زده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets