سرو را سرکشی از بار ز بی پروایی استحاصل دست فشاندن به ثمر رعنایی است

فرد شو فرد ز مردم که فتوحات جهانیک قلم جمع به زیر علم تنهایی است

لازم تیر هوایی است جدایی ز هدفبه مقامی نرسد هر که دلش هر جایی است

پیش احمق نه ز عجزست مرا خاموشیطرف بحث به نادان نشدن دانایی است

لنگر من سبک از شورش طوفان نودکه به امید خطر کشتی من دریایی است

دل روشن ز غم روی زمین فارغ نیستزردی چهره خورشید ز روشن رایی است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر که صائب دل خود داد به آهو چشمیگرچه در کوچه و بازار بود صحرایی است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wisdom and advice