من شنیدم که صاحب دیذیداشت ناپاکزاده تلمیذی

Deyirlər, ağıllı bir ustad varmış,Nacins bir şagirdə dərs oxudarmış.

سالها دیده در سرای سپنجپر هنر بر سرش مصیبت و رنج

İllərlə qatlaşıb hər əziyyətə,Dözdü çox əzaba, çox müsibətə.

تا خرد جمع کرد و دانا شدهم سخن گوی و هم توانا شد

Axır elm öyrənib o, alim oldu,Natiq və qüdrətli bir həkim oldu.

گر چه بسیار مال و جاه بیافتقرب سلطان و عز شاه بیافت

Ucaldı mənsəbi, artdı dövləti,Şaha yaxın oldu, qalxdı şöhrəti.

چون وفا در سرشت و زاد نداشتحق استاد خود بیاد نداشت

Əsli, mayasında yox idi vəfa,Odur ki, ustadı salmadı yada.

راستان رنج خود تلف کردندزانکه در کار ناخلف کردند

Ustadın zəhməti lap tələf oldu,Çünki öyrətdiyi naxələf oldu.

پاک تن در وفا تمام آیدبدگهر نا پسند و خام آید

Təmizlər vəfada olarlar tamam,Bədgövhər yaramaz, çiy olar müdam.

هر که در سیرت وفا شد گردز وفا راه در فتوت برد

Kim vəfa yoluna mərdan gəldi,Ordan comərdliyə qalxıb yüksəldi.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love