بی لب ساغر می دیده خونپالا داشتخم دلی پر گله از سرکشی مینا داشت

این زمان بر سر هر فاخته ای می لرزدآن که چون سرو دو صد عاشق پا بر جا داشت

لب ساغر به مذاقم نمکین می آیدچشم شور که خم اندر خم این مینا داشت؟

بی جراحت کسی از مرحله عشق نرفتتیغ الماس به کف سبزه این صحرا داشت

رنگ ناسور ز آیینه داغم نزدودپنبه هر چند درین کار ید بیضا داشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب آن عهد کجا رفت که از سوختگانداغ او گوشه چشمی به من شیدا داشت؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love