پشت آیینه بود پرده مستوری زشتزاهد از کعبه همان به که نیاید به کنشت

اختر ما ز سیه روزی طالع داغ استدیده شور خورد خون جگر از رخ زشت

عشق تردست تو دهقان غریبی است که تخمتا نشد سوخته، در مزرع امید نکشت

چند از چرخ بلا زاید و بردارد خاک؟تا کی این حامله فتنه بود بر سر خشت؟

هر که قالب تهی از جلوه قد تو کندراست چون سرو برندش به خیابان بهشت

آن که بر خرمن ما سوختگان آتش زددانه خال تو بر آتش یاقوت برشت

مهر برداشت ز لب، صبح قیامت خندیدپرده افکند ز رخ، در پس در ماند بهشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بی تکلف، غزل صائب شیرین سخن استغزلی را که توان با غزل خواجه نوشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love