من که از وسعت مشرب به فلک ساخته‌امپیش خوی تو مکرر سپر انداخته‌ام

روی بر تافتن از من ز مسلمانی نیستمه که ابروی ترا قبله خود ساخته‌ام

برگ سبزی به من از سرو تو هرگز نرسیدگرچه سرحلقه عشاق تو چون فاخته‌ام

نفس گرم ازین بیش چه تاثیر کند؟جامه سرو ترا فاخته‌ای ساخته‌ام

تکمه چاک گریبان خجالت مپسنداین سری را که به امید تو افراخته‌ام

حسن را هیچ مبصر نشناسد چون منکه چو یعقوب درین کار نظر باخته‌ام

گرگ در پیرهنم جلوه یوسف داردتا ز زنگار خودی آینه پرداخته‌ام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فارغ از خلدم و آسوده از دوزخ صائبمن که با سوختن از هر دو جهان ساخته‌ام

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets