اوست سرور که کلاه و کمر از یادش رفتآن توانگر بود اینجا که زر از یادش رفت

جان به این غمکده آمد که سبک برگردداز گرانخوابی منزل سفر از یادش رفت

جای رحم است بر آن طوطی کوتاه اندیشکه ز شیرین سخنیها شکر از یادش رفت

جان وحشی چه خیال است به تن برگردد؟رشته از زود گسستن گهر از یادش رفت

با تعلق نتوان سر به سلامت بردنآن سرآمد شود اینجا که سر از یادش رفت

قاصد سنگدل از کوی تو در برگشتنبس که آمد به تأنی خبر از یادش رفت؟

چشم مست تو اگر هوش ز نقاش نبرداز چه تصویر دهان و کمر از یادش رفت؟

ای بسا سر که به دیوار زند از غفلتآن که در خانه تاریک در از یادش رفت

دل ز تنگی چه خیال است برآید بی آه؟غنچه ماند آن که نسیم سحر از یادش رفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست ممکن که به اندازه خورد می صائبمی پرستی که خمار سحر از یادش رفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets