ز سادگی است به فرزند هر که خرسندستکه مادر و پدر غم، وجود فرزندست

دل درستی اگر هست آفرینش راهمان دل است که فارغ ز خویش و پیوندست

شب آنچه مردم غافل ستاره می دانندز آتش جگر ما شراره ای چندست

سخن شمرده و سنجیده گوی بی سوگندکه شاهد سخنان دروغ، سوگندست

به زیر خاک، غنی را به مردم درویشاگر زیادتی هست، حسرتی چندست

به شوربختی ازان دل نهاده ام که نمکبرای تلخی بادام بهتر از قندست

مرا به حلقه صحبت مخوان ز تنهاییکه نخل خوش ثمر من غنی ز پیوندست

مخور فریب شکرخند عیش چون طفلانکه روی صبح به خون شسته شکرخندست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به عشرت ابدی برده است پی صائببه قسمت ازلی هر دلی که خرسندست

Sadədildir o adam, fəxr edə ki, övladı var,Ata ilə anaya zəhrə bərabər dadı var?

Hər iki qəlbdə doğan eşqə bəhər övlad olur,Eşq can yanğısıdır, özgə onun nə adı var?

Gecə o göydə yanan şamlara ulduz deməyin,Göylərə od çiləyən min sinənin fəryadı var.

Nə qədər arzu qara torpağın altında yatır,Kimsənin çatmaz əli, nə köməyi, imdadı var.

Yarama duz səpirəm, çünki acı olsa badam,Duz səpərlər, bu işin də özünün ustadı var.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Əzəli qismət ilə kim şad olur, qoy olsun,Əbədi işrəti seç, Saib, onun bünyadı var.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets