به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش استز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است

ز ماه خانگی آن را که خانه روشن نیستجلای دیده ز گلگشت ماهتاب خوش است

جواب خشک ازان لعل آبدار مرابه گوش تشنه لبان چون صدای آب خوش است

اگر ز دامن زلف است دست ما کوتاهبه یاد او دل شب مشق پیچ و تاب خوش است

سفینه از مدد بادبان رسد به کناربه روی کشتی می جلوه حباب خوش است

بود زکات تمامی به ناقصان احسانبه ماه پهلو دادن ز آفتاب خوش است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. من آن نیم که شوم خرج آب و گل صائبمرا چو گنج گهر با دل خراب خوش است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love