ستاره سوخته عشق را پناهی نیستدر آفتاب قیامت گریزگاهی نیست

به داغ کهنه و نو، روز و شب شود معلومبه عالمی که منم آفتاب و ماهی نیست

دل رمیده من وحشی بیابانی استکه جز زبان ملامت در او گیاهی نیست

اگرچه آه ندارند در جگر عشاقنگاه حسرت این قوم کم ز آهی نیست

فغان که در نظر اعتبار لاله رخانشکسته رنگی عاشق به برگ کاهی نیست

شکفته باش که قصر وجود انسان رابه از گشادگی جبهه پیشگاهی نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چگونه بال فشانم به کهکشان صائب؟مرا که قوت پرواز برگ کاهی نیست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love