طریقِ مردمِ سنجیده خودستایی نیستکه کارِ آتشِ یاقوت ژاژخایی نیست

به اهلِ دل چه کند حرفِ بادپیمایان؟نشانه را خطر از ناوکِ هوایی نیست

ز خنده‌روییِ گردون فریبِ رحم مخورکه رخنه‌های قفس رخنهٔ رهایی نیست

اگرچه دامنِ گل خوابگاهِ شبنم شدخوشم که دولتِ تردامنان بقایی نیست

شکنجهٔ نظرِ شورِ خلق دلسوز استبه مدعا نرسیدن ز نارسایی نیست

اگر ترددِ خاطر سخن قبول کندکلیدِ رزق به‌غیر از شکسته‌پایی نیست

همیشه سروِ تهیدست ازان بود سرسبزکه هیچ چشم به‌دنبالِ بینوایی نیست

کناره گیر ز مردم که بی‌دماغان راشکنجه‌ای بتر از پاسِ آشنایی نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به هر که هر چه دهی نامِ آن مبر صائبکه حقِ خود طلبیدن کم از گدایی نیست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring