زینسان که شیشه خنده مستانه می زندآخر شراب بر سر پیمانه می زند

بیکار نیست گریه بی اختیار شمعآبی بر آتش دل پروانه می زند

درمشک سوده تابه کمر غوطه می خوردمشاطه ای که زلف ترا شانه می زند

در کشوری که مشرق دلهای روشن استخورشید گل به روزن کاشانه می زند

رطل گران تکلف مخمور می کندطفلی که سنگ بر من دیوانه می زند

ما ونگاه یار که ناآشنایی اشناخن به دل چو معنی بیگانه می زند

تا کعبه هست دیر ز آفت مسلم استاین برق خویش را به سیه خانه می زند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب کسی که بگذرد از سر سپندوارخود را به قلب شعله دلیرانه می زند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love