تر نسازد گریه های ابر نیسانی مراجوهر دیگر بود در گوهرافشانی مرا

چون نباشم یک سر و گردن بلند از آفتاب؟می کند زخم تو بر گردن گریبانی مرا

گر نمی شد دانه خال تو خضر راه کفرسبحه می انداخت در دام مسلمانی مرا

در قیامت هم نخواهم از عتابش شکوه کردزین زبان بندی که کرد آن چین پیشانی مرا

عشق تا دست نوازش بر سر دوشم کشیدعمر چون کاکل به سر شد در پریشانی مرا

از هوا گیرد خطر را کشتی من چون حبابهر نسیمی می تواند کرد طوفانی مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ظاهرم گو جلوه گاه صورت دیبا مباشبس بود آیینه سان تشریف عریانی مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring