شاخی که چار فصل پر از میوه و گل استدست ز کار رفته اهل توکل است

چون عاشقی کند به دل جمع عندلیب؟در گلشنی که غنچه پریشانتر از گل است

نقش مراد دیده جوهرشناس ماستچین جبین که جوهر تیغ تغافل است

زان خال عنبرین نتوان سرسری گذشتهر نقطه زین صحیفه محل تأمل است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب درین زمانه نمکدان عشق راشوری که مانده است همین شور بلبل است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love